NK KADER 38/2 DERDE KLASSE: BRONS VOOR REMCO KRODER

Het was weer een weekend om niet te vergeten! Heerlijk gegeten en gedronken, goed hotel, lange uren naast het biljart, kleine lokaliteit, goed kader, prima arbitrage, geweldig materiaal en ondraaglijke spanning. Echt, ik speel liever zelf dan naar die Kroder te kijken. Hij schept er volgens mij een onaards genoegen in om van iedere partij een thriller te maken. In het gewest stierf ik al duizend doden en hier werd het nog even dunnetjes over gedaan.

Vrijdagochtend elf uur de start: verlies in negen beurten tegen Groninger Sipke Visser, die lang zou meedoen voor de prijzen. Echter, Frank Diederen –het 22-jarige talent uit Limburg- en Edwin Tieman (Almelo) zetten zichzelf op de kaart met mooi spel en knappe series (66 resp. 94 voor Tieman). Frans v.d. Luijtgaarden en Theo Sanders deden er lang over met v.d. Luijtgaarden als gelukkige winnaar. Sanders zou voor iedereen een lastig obstakel vormen vanwege zijn (te) ruime spel.

Tweede ronde: de verliezers wonnen, dus Remco ook! Hij klopte Tieman nipt, maar via slim spel op het juiste moment in 12 beurten. Iedereen 2 uit 2 – verder met ronde 3. Remco was los. De beste kadrist, Frank Diederen, werd kansloos in negen beurten verslagen en wij – Remco en alle supporters – konden aftaaien na die toch al lange dag. Op twee tafels is het soms lang wachten voor je weer aan het biljart mag verschijnen, maar vrijdag viel het mee.

Zaterdags startte Remco in de tweede helft van ronde vier, dus we konden “uitslapen”. Na een copieus ontbijt moest Remco aan de bak tegen Sanders, de “lastige” jongen in dit NK. Nou, dat hebben we geweten! Sanders struikelde op 148 (van de 150) en Remco tikte de partij uit: weer twee dure punten in de knip ( en ik een hartverzakking!).

Tsja, en toen kwam na lang wachten ronde vijf tegen de concurrent van het eerste uur uit het gewest: Siem Velthoven. Siem en ik gaan jaren terug; ik ken hem nog als 57/2-speler en een HELE goeie. Maar met 73 jaar is ook hij iets minder hoog gaan spelen, maar de ervaring blijft. Zou Remco winnen dan was hij gezien de andere resultaten twee puntjes los. Bij verlies kwam alles weer tezamen op 8 (Remco en Siem) en zes punten (Diederen, Visser en ook de “sneaky” meesluipende, maar o zo aimabele Frans van de Luijtgaarden). Remco nam voorsprong, er lukte niet veel bij Velthoven. Zo’n 40, 50 puntjes voorsprong en geen vuiltje aan de lucht. O ja? Niet dus. Velthoven is slim en gooide het even twee beurtjes wijd. En ja hoor: Remco ging erin mee en dat was een cruciale inschattingsfout. In plaats van rustig bij bal drie te blijven via een één- of tweebandje zocht Remco via zijn Achilleshiel (om het zo maar eens te noemen) drie, vier keer de oplossing in een drie- of meerbander. Ik zag de bui al hangen, zat me op te vreten maar kon er uiteraard niets aan doen. Velthoven kreeg daardoor kansen, krabbelde terug en tikte de partij vlak voor Remco’s neus uit: 150 – 147! De gelijkmakende beurt bracht niks en Remco werd terecht even heel boos op zichzelf. Tsjonge, wat een gemiste kans om los te komen van de concurrentie!

Afijn, de hele boel schoof qua stand alweer in elkaar en Remco herpakte zich tegen Dennis Bouwhuis. De laatste kan geweldig biljarten maar heeft echt een concentratieprobleem. Remco had geen kind aan hem. Ernaast zette Edwin Tieman Frank Diederen nog even opzij in vijf(!) beurtjes wat allemaal weer in Remco’s voordeel werkte. Ook Visser haakte af. Zaterdagavond tegen half tien weg en even voerde Remco de ranglijst aan met Velthoven als tweede. Laat, veel te laat zaten we allemaal uitgeblust aan een overigens heerlijk diner in het hotel om later volkomen voor Pampus het bed in te duiken.

Zondag – Finaledag: met nog meer supporters in het (te) kleine noodlokaal liep de temperatuur en de spanning snel op. In principe kon met anderhalve ronde te gaan nog vijf man kampioen worden.

Na afsluiting van ronde 6 bleven er drie over: Frans v.d. Luijtgaarden, Siem Velthoven en ook nog steeds Remco. Velthoven moest verliezen van Diederen en dat gebeurde ook. De benjamin in de groep greep zo zijn maximaal te behalen tweede plaats: zilver dus. Ernaast de finale v.d. Luytgaarden – Remco Kroder. Winst was het enige dat telde; aan remise had Remco niets gezien het moyenneverschil. Ik had na vijf beurten al in de gaten dat de pijp leeg was. V.d. Luijtgaarden tikte op ervaring rustig de puntjes bij elkaar en Remco – wat hij ook probeerde- raakte verder en verder achterop. De zoveelste Houdini-act kwam er dit keer niet; tegenstander Frans liet dat niet toe. Met 150 – 94 in 14 beurten was het pleit beslecht en Frans van de Luijtgaarden uit Lepelstraat (mooiste plaatsnaam van Nederland) pakte verdiend de titel.

Prijsuitreiking volgde met natuurlijk weer een hilarisch incident: Remco mocht als eerste op plekje drie op het podium plaatsnemen met zijn medaille om. Frank en Frans zouden volgen. Dat gebeurde ook ware het niet dat men er ineens achter kwam dat de gouden medaille om Remco’s nek hing! Afijn, volkslied volgde en al gauw zat dit NK erop.

Afrekenen en naar huis: het was een mooi, spannend en voor de spelers mentaal zwaar toernooi geweest dat ik zeker niet had willen missen.

Martien de Gier

Haarlem

Naschrift:

Als geïnteresseerd supporter/biljartliefhebber/stukjesschrijver ben ik van begin tot eind dus getuige geweest van een goed georganiseerd NK. BV Carambole o.l.v. de aimabele Hans de Ridder had het prima voor elkaar. Biljarts top, nieuwe ballen, iedere partij alles opnieuw geprepareerd, schoon lokaal met dito toiletgroep, bediening en service goed, wat wil je nog meer? En dat in een tijdelijk onderkomen!! (nieuwbouw is onderweg).

Toch resen er ook vragen. Eén van mijn makken –naast vele andere- is dat er  niets mankeert aan mijn oren. Zo kwam het dat ik enkele bezoekers zich af hoorde vragen “of het nog wel verantwoord is een dergelijk evenement op twee tafels te spelen. Dagen van 10, 11 uur en langer zijn zodoende meer regel dan uitzondering, ook nu. Gezien de “vernieuwingsdrang” vanuit Nieuwegein zou je misschien wat anders verwachten. Bijvoorbeeld de eis om vanaf – laten we zeggen- de eerste klasse libre klein of alles met een partijlengte van 100 en meer  verplicht op vier tafels te spelen”. “Ook, zo opperde men, kan spelen in poules met kruisfinale, wat overigens als proef hier en daar in een gewestelijke finale is/wordt toegepast- soelaas bieden”. Tot zover deze gedachtenwisseling.

Het stemde mij tot nadenken! Van poules (2×4) ben ik absoluut geen voorstander. Een NK biljartweekend mag, nee MOET je minimaal in staat stellen al je concurrenten te ontmoeten indien je met acht man de finale in gaat. Poulesysteem betekent slechts vijf partijtjes en – al speel ik zelf niet meer- daar kom ik niet voor. Ga dan de finale maar in met tien man (2 x 5) of zo maar laat de biljarter wel biljarten!

Ik heb NK ’s  gespeeld op twee tafels (Viaanse Molen) en ook op vier (DOS – Hattem) en mijn voorkeur gaat wel uit naar het laatste. Het is gewoon qua tijd allemaal veel beter te behappen.

Maar goed, nu in Beesd lukte dat dus niet. Reden? Nieuwbouw liep veel vertraging op door langzaam draaiende ambtelijke molens, maar BV Carambole wilde dit NK absoluut niet teruggeven aan de KNBB en dat is een loffelijk streven gebleken. Ik heb me prima vermaakt daar.. Leuk NK met een sportieve, aimabele winnaar. Harde, maar faire strijd! Redelijke publieke belangstelling en een leuke prijsuitreiking. Het protocol werd weliswaar geweld aangedaan, maar dat kan en dat mag. De sfeer, de humor ook,  liet wedstrijdleider Hans de Ridder die ruimte en daar mag je als organisator gebruik van maken. Ik heb veel NK ’s, toernooien en andere finales begeleid/meegemaakt en gelukkig kwam het nooit tot een dorre, droge bedoening. 

En toch… die lange dagen op twee tafels……..

En toch ook… soms, heel af en toe….. en juist na zo’n geslaagd weekend bekruipt mij de gedachte de kaderkeu weer eens op te pakken.

Maar ja………………..wie het weet mag het zeggen.

MdG

Inschrijven dames teams

Biljart dames

 
Er is nog tot 1 maart de tijd om de teams in te schrijven. Bij meer dan 2 teams volgt er een kwalificatie ronde op 18 maart bij onder ons Beverwijk. De gewestelijke halve finale is op 1 maart. De finale op 2 maart. Dit alles als er voldoende teams zijn. De finale word vermoedelijk gespeeld in de Viaanse molen in Alkmaar.
 
Mvg Frank Trappmann

Piet Minnes (21-02-’29 – 26-01-’17)

Gisteren bereikte ons het bericht, dat het Lid van Verdienste Piet Minnes afgelopen donderdag, op 87 jarige leeftijd is overleden. Piet was niet actief meer op biljartgebied. In 2007 heeft hij zich nog ingezet om een tiental arbiters de theorie bij te brengen teneinde het arbitersdiploma te kunnen behalen. Hij had toen reeds de 80 jarige leeftijd bereikt. Dat hij mag rusten in vrede.
Namens het districtsbestuur,
Piet Klompmaker
Secretaris.

SPANNEND GEWEST KADER 38/2 – 3E KLASSE NOORD WEST NEDERLAND

Partycentrum Keijzer – Leimuiden  was plaats van handeling voor deze gewestelijke finale kader 38/2, derde klasse. Onder leiding van biljartvereniging RBV met de aimabele, doch “strenge” wedstrijdleider Ron van Haasteren werd vrijdag 6 januari afgetrapt voor –naar later bleek- een uiterst spannende finale. Feit alleen al dat twee spelers afgevaardigd worden naar het NK maakt deze finale meer dan interessant voor deelnemers en publiek.

Eerste ronde bracht meteen vuurwerk: drie partijen onder de tien beurten!  Alleen Anton Havenaar (Wormerveer) had het als eerst geplaatste lastig, maar won wel in14 brt.

Ronde twee kwam moeizaam op gang. Men schuwde de aanval; niet (weer)  verliezen stond voorop! Dat bleek o.a. uit de partij tussen Haarlemmer Remco Kroder en Siem Velthoven, de ervaren kadrist uit Noord-Scharwoude. Sprokkelend, fouten makend, niets toegevend werd het remise door 27 van Kroder in de gelijkmakende 18e beurt. Een puntendeling met gevolgen naar later zou blijken. Links en rechts liep men tegen verlies op; alleen Paul Bosman (Berkel en Rodenrijs) wist drie ronden ongeslagen te blijven.

Ronde vier was ook hij aan de beurt. En hoe!! Hagenaar Hans van Campenhout – misschien wel  de meest begaafde kadrist- tikte met 61 en 64 Bosman in twee beurten om de oren wat van Campenhout deed stijgen naar plek drie. Frappant was nog dat een ronde eerder diezelfde van Campenhout in liefst 23 beurten verloor van Ad Ketels (Driehuis). 

Met Bosman op zes, gevolgd door een heel rijtje spelers op 1 resp. 2 punten achterstand ging men ronde vijf in. De slimme Velthoven bleef winnen. Als voormalig 57/2 speler ligt hij niet wakker van een achterstand hetgeen hij bewees tegen Joop Bodaan. Bodaan verwachtte met 120 om 65 een winstpartij. Velthoven dacht daar heel anders over en tikte routineus de benodigde slotserie van 60 bij elkaar. Bosman verloor weer, Kroder speelde zijn kortste partij (10 brt) en zowel Bodaan als Martin van de Hudding bleven in de hoek waar de klappen vielen. Het klassement werd dusdanig door elkaar geschud dat Ad Ketels en zelfs Remco Kroder weer mee gingen doen om de prijzen. Ronde 6 maakte Velthoven geen fout en ook Bosman herpakte zich. Havenaar en Bodaan haakten af, Kroder koesterde zijn laatste strohalm (winst op Ketels) en klom met zeven punten naar plek drie. 

Het scenario voor de slotronde was als volgt:

Velthoven – Bosman om de titel, waarbij Velthoven ook bij verlies geplaatst zou zijn voor het NK. Bosman echter niet omdat bij verlies Kroder hem bij een zege op punten (9 om 8) kon passeren. Zo belangrijk KAN dus een remisepartij eerder in een finale zijn. De start van Bosman was goed. Na 3 beurten leidde hij met een dertigtal caramboles verschil. Alweer leed Velthoven daar niet onder. Rond de zevende beurt was de stand nagenoeg gelijk. Velthoven greep het initiatief, Bosman zag de bui hangen maar kon het tij niet keren. In beurt 12 sloot Velthoven als kampioen zijn deelname af, Bosman gespannen achterlatend i.v.m. de afloop van de partij Kroder-Bodaan op de tafel ernaast. Kroder moest winnen voor plaatsing NK en deed dat met verve. Niet mooi, technisch niet goed maar via vechtlust en een aantal schier onmogelijke oplossingen sloot hij af in beurt 18, zodoende Bosman verwijzend naar plek drie en zijn eigen NK veiligstellend. Velthoven en Kroder trekken dus half februari naar Rumpt om daar aan het NK deel te nemen. 

Het bleef nog even gezellig in Leimuiden, waar wedstrijdleider van Haasteren vlot de prijsuitreiking deed zonder iemand te vergeten. Namens de spelers zette Kroder vooral de arbiters nog even in het zonnetje. Terecht, want de finale werd  vlekkeloos door de heren (en dame) begeleid. Tel daarbij nog het prima materiaal en het perfecte gastheerschap van de familie Keijzer en niemand kon nog iets te klagen te hebben.

Ondergetekende ook niet! Ik heb genoten tijdens deze finale, betrapte mijzelf op plaatsvervangende spanning tijdens de slotpartijen. Zowel Kroder als Velthoven ken ik al heel wat jaren (met de eerste train ik nog regelmatig) en uiteraard gunde ik beiden hun succes.

Mee naar Rumpt? Ja natuurlijk!  Je bent supporter of je bent dat niet.

Bedankt iedereen in Leimuiden: het was een prachtig weekeinde!

Martien de Gier Haarlem.